El-Kijame

لَا أُقْسِمُ بِيَوْمِ الْقِيَامَةِ١

Betohem në ditën e kijametit;

وَلَا أُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ٢

Betohem në shpirtin që është shumë qortues!

أَيَحْسَبُ الْإِنْسَانُ أَلَّنْ نَجْمَعَ عِظَامَهُ٣

A mendon njeriu se nuk do t’i tubojmë eshtrat e tij?

بَلَىٰ قَادِرِينَ عَلَىٰ أَنْ نُسَوِّيَ بَنَانَهُ٤

Po, do t’ia tubojmë! Duke qenë se Ne jemi të zotët t’ia rikrijojmë si kanë qenë edhe majat e gishtave të tij!

بَلْ يُرِيدُ الْإِنْسَانُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُ٥

Por, njeriu dëshiron të vazhdojë edhe mëtej në mëkate.

يَسْأَلُ أَيَّانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ٦

Andaj edhe pyet: “Kur është dita e kijametit?”

فَإِذَا بَرِقَ الْبَصَرُ٧

E, kur të merren sytë (të parët)?

وَخَسَفَ الْقَمَرُ٨

E të zëhet hëna (errësohet),

وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ٩

Dhe të bashkohet dielli e hëna.

يَقُولُ الْإِنْسَانُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ الْمَفَرُّ١٠

Atë ditë njeriu do të thotë: “Nga të iket!”

كَلَّا لَا وَزَرَ١١

Jo, nuk ka strehim!

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ الْمُسْتَقَرُّ١٢

Atë ditë vetëm te Zoti yt është caku!

يُنَبَّأُ الْإِنْسَانُ يَوْمَئِذٍ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ١٣

Atë ditë njeriu do të njihet me atë që çoi para dhe me atë që la prapa.

بَلِ الْإِنْسَانُ عَلَىٰ نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ١٤

Po njeriu është dëshmitar i vetvetes.

وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُ١٥

Edhe nëse i paraqet arsyetimet e veta.

لَا تُحَرِّكْ بِهِ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِ١٦

Ti (Muhammed) mos shqipto atë (Kur’anin) me gjuhën tënde për ta nxënë atë me të shpejtë!

إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُ وَقُرْآنَهُ١٧

Sepse Ne e kemi për detyrë tubimin dhe leximin e tij!

فَإِذَا قَرَأْنَاهُ فَاتَّبِعْ قُرْآنَهُ١٨

E kur ta lexojnë atë ty, ti përcille me të dëgjuar leximin e tij.

ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُ١٩

Dhe pastaj është obligim i yni që ta shkoqisim atë.

كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ الْعَاجِلَةَ٢٠

Jo, nuk është ashtu! Por ju jeni që e doni të ngutshmen (dynjanë).

وَتَذَرُونَ الْآخِرَةَ٢١

Dhe e lini pas shpine atë të ardhmen (ahiretin).

وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَاضِرَةٌ٢٢

Atë ditë do të ketë fytyra të shkëlqyera (të gëzuara).

إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌ٢٣

Që Zotin e tyre e shikojnë.

وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ بَاسِرَةٌ٢٤

Atë ditë ka fytyra edhe të vrazhda.

تَظُنُّ أَنْ يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ٢٥

Që presin t’u thyhet kurrizi (të shkatërrohen).

كَلَّا إِذَا بَلَغَتِ التَّرَاقِيَ٢٦

Jo dhe Jo! Po kur të arrijë (shpirti) në gropë të fytit (të gjoksit),

وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍ٢٧

Dhe thuhet (nga familja e të afërmit): “Kush do ta shërojë?”

وَظَنَّ أَنَّهُ الْفِرَاقُ٢٨

Dhe ai bindet se ai po ndahet.

وَالْتَفَّتِ السَّاقُ بِالسَّاقِ٢٩

E t’i puqet kofsha për kofshe (t’i vështirësohet gjendja).

إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ الْمَسَاقُ٣٠

Atë ditë vetëm te Zoti yt shkohet.

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ٣١

E ai as nuk vërtetoi atë që duhej, as nuk u falë.

وَلَٰكِنْ كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ٣٢

Por përgënjeshtroi dhe ktheu shpinën.

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰ أَهْلِهِ يَتَمَطَّىٰ٣٣

Dhe shkonte te familja e tij me fodullëk.

أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ٣٤

Të është afruar ty e keqja e t’u afroftë! (ose i mjeri ti i mjeri).

ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ٣٥

Edhe nje herë t’u afrua ty e keqja; t’u afroftë!

أَيَحْسَبُ الْإِنْسَانُ أَنْ يُتْرَكَ سُدًى٣٦

A mos mendon njeriu se do të lihet duke mos zënë asgjë (pa kurrfarë përgjegjësie).

أَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِنْ مَنِيٍّ يُمْنَىٰ٣٧

A nuk ka qenë ai në një pikë ujë që derdhet.

ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ٣٨

E pastaj u bë gjak i trashë, e Ai e krijoi dhe e përsosi?

فَجَعَلَ مِنْهُ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَالْأُنْثَىٰ٣٩

Dhe prej tij Ai i bëri dy lloje: mashkullin dhe femrën.

أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَادِرٍ عَلَىٰ أَنْ يُحْيِيَ الْمَوْتَىٰ٤٠

A nuk është Ai (Zot) i fuqishëm që i ngjall të vdekurit?